ไม่รู้ว่าจะเอามาลงบล็อกทำไม แต่อยากให้คนอื่นๆได้รู้ และไม่ทำผิดพลาดเหมือนเรา

.

.

.

 

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่โดนท่านดุ แล้วเราก็วิ่งหนีเข้าไปซ่อนในที่เล็กๆ

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่ทำให้ท่านเสียใจ

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่ทำให้ท่านภูมิใจ

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่ทำให้ท่านมีความสุข

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่แอยน้อยใจเพราะท่านรักน้องชายเรามากกว่า

จำได้ลางๆ ...ถึงวันที่ท่านให้เงินไปซื้อขนม

จำได้แม่นยำ ...ถึงใบหน้านั้นของท่าน

 

ท่านกำลังหัวเราะ ท่านกำลังเสียใจ

ท่านร้องไห้ ท่านยิ้ม

ท่านโกรธ ท่านกังวล

ท่านถอนหายใจ ท่านกำลังพูด

ท่านกำลังตะโกนด่าไล่หลังใครสักคน

ท่ากำลังเรียกให้เราเข้าไปหาเบาๆ

 

ทุกๆอิริยาบถนั้น

ทุกๆคำพูด

ทุกๆวินาที

เหมือนจะเลือนรางเหลือเกิน

คล้ายกับสายลม...

ที่พัดมาชั่วประเดี๋ยวเดียว

ที่ไม่นานก็อ่อนแรง ...และจางหายไป

 

เราอยู่บ้านข้างๆคุณยาย แต่น้อยครั้งนักที่จะเดินไปหา

เคยคิดพยายามฝืนใจเดินไป

แต่ทุกครั้งก็มักจะโดนบังคับให้กิน

ให้ทำอะไรที่ไม่อยากทำ

จนสุดท้าย เราก็เบื่อที่จะเดินไป

คิดจะเดินไป แต่ไม่ทำ...

 

แม่เตือนเสมอว่า ยายเหลือเวลาน้อยแล้วนะ

แต่เราก็ยังเอาชนะความรู้สึก"ไม่อยาก"ไม่ได้อยู่ดี

เราเป็นหลานที่แย่มากเลยละ 555+

 

จนตอนนี้ ท่านไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว

...ไม่มีวัน

ไม่มีคุณยายที่เรียกให้กินข้าว

ไม่มีคุณยายที่จะภูมิใจยิ่งกว่าใครๆเวลาเราสอบได้คะแนนดี

ไม่มีแล้ว

ท่านไม่กลับมาแล้ว

มีแต่กำลังจะจากไป

....

กว่าจะรู้ตัวก็สายเกินไป

ตอนนี้ เราไม่มีคุณยายให้เดินไปหาแล้วละ

ไม่มีคุณยายให้เราดูแลแล้วละ

 

*********************

 

ใครที่ยังมีอยู่ ยังมีญาติผู้ใหญ่ที่อยากดูแล

ดูแลท่านให้ดีเถอะ จะได้ไม่เสียใจ

 

คนเรามีอายุขัยประมาณ55-75ปี

.

.

.

ถ้าไม่ถือ

.

.

.

ลองนับดูสิ ว่าใครเหลือเวลาเท่าไหร่บ้าง??

Comment

Comment:

Tweet

ความตายมีกันอยู่คนละหนึ่ง
ต่างคนก็ต่างเดินไปสู่ความตาย
พึงระลึกไว้เถิดว่า...ความตายอาจจะไม่ได้มาในวันพรุ่งนี้ ความตายอาจจะมาในวันนี้ก็ได้ จงอย่าประมาทในชีวิต

#2 By (125.27.7.157) on 2009-04-06 09:53

#1 By thon (202.142.216.130) on 2008-10-08 00:13